نامه‌های مونس ۲

🌹 به نام عشق 🌹

همسر عزیزم،
آرامِ جان و قرارِ دل من ❤️

سالگرد پیوندی‌ست که با نام خدا آغاز شد
و با عشق تو معنا گرفت ✨
سالی گذشت،
و من هر روز بیش از پیش
به درستیِ این انتخاب ایمان آوردم؛
به تو، به ما، به راهی که با هم آغاز کرده‌ایم 🌷

نگاهت برای من
آغاز اطمینان است؛
«تو را می‌خواهم
و این خواستن، تمامِ باور من است.» 💫

تو آن حضوری
که زمان را آرام می‌کند
و فاصله را بی‌اثر؛
عشقی که نه می‌گذرد
و نه فرسوده می‌شود
بلکه ریشه می‌دواند و عمیق‌تر می‌گردد 🌱

«دوستت دارم
و این دوست داشتن
مرا به خودم نزدیک‌تر کرده است.» 🌸

در دل من
نام تو
گرمایی ماندگار است؛
نه شعله‌ای تند،
که نوری آرام و همیشگی 🔥🤍

«جهان با تو
به اندازه‌ی دل من است.»
و من، جهانم را
در کنار تو کامل می‌بینم 🌍💞

با تو بودن
شبیه آرامشِ جریان آب است؛
بی‌هیاهو
اما استوار 🌊

«خوش‌تر ز عیش و صحبت یار
چیزی نیست.»
و من این خوشی را
در کنار تو یافته‌ام 💐

یک سال گذشته است،
اما من هنوز
با همان شوقِ نخست
دستت را انتخاب می‌کنم 🤝
با همان یقین
دلت را،
و با همان عشق
تمام فرداهایت را 🌈

«دل به تو دادم
و از جهان بریدم.»
«عشق آمد
و در من ماند.» 💖

سالگرد عقدمون مبارک
ای شریکِ آرامشِ عمر من 🌹

با تمام جان و دل
همسرت
✍️ #هادی_غفاری ۱۴۰۴/۷/۱