آب حیات

طبیعت ، خرد ، نگاره

آب حیات

طبیعت ، خرد ، نگاره

سلام خوش آمدید

صفحه ی قبل                                                                                                                                        صفحه ی بعد

ﺷﻪ، ﭼﻮ ﻋﺠﺰِ ﺁﻥ ﺣﮑﯿﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﯾﺪ                          ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﺴﺠﺪ ﺩﻭﯾﺪ [۵۵]                          ۵۵

ﺭﻓﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ، ﺳﻮﯼ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺷﺪ                        ﺳﺠﺪﻩ ‌ ﮔﺎﻩ، ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﺷَﻪ، ﭘُﺮ ﺁﺏ ﺷﺪ [۵۶]

ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺁﻣﺪ، ﺯ ﻏَﺮﻗﺎﺏِ ﻓﻨﺎ                         ﺧﻮﺵ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﮕﺸﺎﺩ، ﺩﺭ ﻣﺪﺡ ﻭ ثنا [۵۷]

ﮐﺎﯼ ﮐﻤﯿﻨﻪی ﺑﺨﺸﺸﺖ، ﻣُﻠﮏِ ﺟﻬﺎﻥ                        ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻮﯾﻢ؟ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﻣﯽ‌ ﺩﺍﻧﯽ ﻧﻬﺎﻥ

ﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺎﺟﺖِ ﻣﺎ ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻩ                                  ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺎ ﻏﻠﻂ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﺭﺍﻩ  [۵۹]

ﻟﯿﮏ ﮔﻔﺘﯽ: " ﮔﺮﭼﻪ ﻣﯽ‌ ﺩﺍﻧﻢ ﺳِﺮَ                            ﺯﻭﺩ ﻫﻢ ﭘﯿﺪﺍ ﮐُﻨَﺶ ﺑﺮ ﻇﺎﻫﺮﺕ"  [۶۰]                          ۶۰

ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥِ ﺟﺎﻥ ﺧﺮﻭﺵ                         ﺍﻧﺪﺭ ﺁﻣﺪ ﺑﺤﺮِ ﺑﺨﺸﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ

ﺩﺭﻣﯿﺎﻥ ﮔﺮﯾﻪ، ﺧﻮﺍﺑﺶ ﺩَﺭﺭُﺑﻮﺩ                               ﺩﯾﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭ، ﮐﻪ ﭘﯿﺮﯼ ﺭﻭ ﻧﻤﻮﺩ [۶۲]

ﮔﻔﺖ: "ﺍﯼ ﺷﻪ! ﻣﮋﺩﻩ! ﺣﺎﺟﺎﺗﺖ ﺭﻭﺍﺳﺖ                  ﮔﺮ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺁﯾﺪﺕ ﻓﺮﺩﺍ، ﺯ ﻣﺎﺳﺖ

ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﺁﯾﺪ ﺍﻭ، ﺣﮑﯿﻤﯽ ﺣﺎﺫق است                     ﺻﺎﺩﻗﺶ ﺩﺍﻥ، ﮐﻮ ﺍﻣﯿﻦ ﻭ ﺻﺎﺩق است [۶۴]

ﺩﺭ ﻋﻼﺟَﺶ، ﺳِﺤﺮِ ﻣُﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻦ                            ﺩﺭ ﻣﺰﺍﺟﺶ، ﻗﺪﺭﺕِ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻦ"

ﭼﻮﻥ ﺭﺳﯿﺪ ﺁﻥ ﻭﻋﺪﻩ ‌ ﮔﺎﻩ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﺪ                      ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ، ﺍﺧﺘﺮﺳﻮﺯ ﺷﺪ

ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺪﺭ ﻣَﻨﻈﺮﻩ، ﺷﻪ ﻣُﻨﺘﻈِﺮ                                   ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺁﻥﭼﻪ ﺑﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﺳِﺮ

ﺩﯾﺪ ﺷﺨﺼﯽ، ﻓﺎﺿﻠﯽ، ﭘُﺮﻣﺎﯾﻪ ‌ﺍﯼ                           ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥِ ﺳﺎﯾﻪ ‌ﺍﯼ [۶۸]

ﻣﯽ‌ﺭﺳﯿﺪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫِﻼﻝ                                  ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺴﺖ، ﺑﺮ ﺷﮑﻞِ ﺧِﯿﺎﻝ [۶۹]

ﻧﯿﺴﺖ ‌ ﻭَﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﯿﺎﻝ، ﺍﻧﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ                       ﺗﻮ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺑﯿﻦ، ﺭﻭﺍﻥ [۷۰]                          ۷۰

ﺑﺮ ﺧﯿﺎﻟﯽ، صلحِ شان ﻭ جنگِ شان                          ﻭﺯ ﺧﯿﺎﻟﯽ، ﻓﺨﺮِﺷﺎﻥ ﻭ ننگِ شان

ﺁﻥ ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﻡِ ﺍﻭﻟﯿﺎﺳﺖ                                  ﻋﮑﺲِ ﻣﻪ‌ ﺭﻭﯾﺎﻥِ ﺑُﺴﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍﺳﺖ

ﺁﻥ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺷَﻪ ﺍﻧﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪ                           ﺩﺭ ﺭُﺥِ ﻣﻬﻤﺎﻥ، ﻫﻤﯽ ﺁﻣﺪ ﭘﺪﯾﺪ

ﺷﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼِ ﺣﺎجباﻥ، ﻓﺎ ﭘﯿﺶ ﺭﻓﺖ                        ﭘﯿﺶِ ﺁﻥ ﻣﻬﻤﺎﻥِ ﻏﯿﺐِ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﻓﺖ [۷۴]

ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺤﺮﯼ، ﺁﺷﻨﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ                                     ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﺎﻥ، ﺑﯽ ﺩﻭﺧﺘﻦ ﺑﺮ ﺩﻭﺧﺘﻪ [۷۵]                  ۷۵

ﮔﻔﺖ: "ﻣﻌﺸﻮﻗﻢ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﺳﺘﯽ، ﻧﻪ ﺁﻥ                        ﻟﯿﮏ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﯿﺰﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ

ﺍﯼ ﻣﺮﺍ ﺗﻮ ﻣﺼﻄﻔﯽ، ﻣﻦ ﭼﻮ ﻋُﻤَﺮ                             ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺪﻣﺘﺖ ﺑَﻨﺪَﻡ ﮐﻤﺮ"

صفحه ی قبل                                                                                                                                        صفحه ی بعد

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

[۵۵] منظور از پابرهنه گذشتن از دنیا و آخرت و رسیدن به مرتبه ی فنای لله. در بیت ۵۷ مولانا خود میگه: چون به خویش آمد، ز غرقابِ فنا

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۵۶] از شرایط استجابت دعا اظهار ناتوانی و نیاز و دل سوختگی است.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۵۷] فنا: غرق شدن در خودنابینی و از خود بی خود شدن؛ و فقط خدا را دیدن و خدا را در نظر داشتن.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۵۹] ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ‏« ﻏﻠﻂ ﮐﺮﺩﻥ ‏» ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ، ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺸﻨﻮﺑﺪ ‏« ﺻﺎﺣﺐ، ﻏﻠﻂ ﮐﺮﺩﯼ.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۶۰] به زبان آوردن اذکار در قلب تأثیر می گذارد. " وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ ": ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺗﺎﻥ ﮔﻔﺖ: ﻣﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺑﺖ کنم.            غافر/۶۰

تو نشانی ده که من دانم تمام                        ماه را بر من نمی پوشد غمام

گفت پس از گفت من مقصود چیست            چون تو می دانی که آن چه بود چیست

گفت شه حکمت در اظهار جهان                     آن که دانسته برون آید عیان

آن چه می دانست تا پیدا نکرد                       بر جهان ننهاد رنجِ طَلق و درد              (بیت۹۹۲تا۹۹۵ دفتر دوم)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۶۲] خواب: 

هر شبی از دام تن، ارواح را                      می رهانی، می کنی الواح را

می رهند ارواح، هر شب زین قفس          فارغان، نی حاکم و محکوم کس

شب ز زندان، بی خبر زندانیان                شب ز دولت بی خبر سلطانیان

حال عارف، این بود بی خواب هم           گفت ایزد: هُم رقود زین مرم 

                                            ****************

پیر:

ﺑَﺮﻧﻮﯾﺲ ﺍﺣﻮﺍﻝِ ﭘﯿﺮِ ﺭﺍﻩﺩﺍﻥ                   ﭘﯿﺮ ﺭﺍ ﺑﮕﺰﯾﻦ ﻭ ﻋﯿﻦِ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﻥ

ﭘﯿﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺧﻠﻘﺎﻥ ﺗﯿﺮ ﻣﺎﻩ                ﺧﻠﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺒﻨﺪ ﻭ ﭘﯿﺮ ﻣﺎﻩ

ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﺑﺨﺖِ ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺎﻡْ ﭘﯿﺮ                ﮐﻮ ﺯ ﺣﻖ ﭘﯿﺮﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﯾّﺎﻡ ﭘﯿﺮ

ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﭘﯿﺮﺳﺖ ﮐِﺶ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﯿﺴﺖ          ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺩُﺭِّ ﯾﺘﯿﻢ ﺍﻧﺒﺎﺯ ﻧﯿﺴﺖ

ﺧﻮﺩ ﻗﻮﯼﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺧﻤﺮ ﮐﻬﻦ              ﺧﺎﺻﻪ ﺁﻥ ﺧﻤﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣِﻦ ﻟَﺪُﻥ

ﭘﯿﺮ ﺭﺍ ﺑﮕﺰﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﯽ ﭘﯿﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﻔﺮ           ﻫﺴﺖ ﺑﺲ ﭘﺮ ﺁﻓﺖ ﻭ ﺧﻮﻑ ﻭ ﺧﻄﺮ

ﺁﻥ ﺭﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﻮ ﺭﻓﺘﻪﺍﯼ                  ﺑﯽ ﻗﻼﻭﺯ ﺍﻧﺪﺭ ﺁﻥ ﺁﺷﻔﺘﻪﺍﯼ

ﭘﺲ ﺭﻫﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ        ﻫﯿﻦ ﻣﺮﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺯ ﺭﻫﺒﺮ ﺳﺮ ﻣﭙﯿﭻ

ﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺳﺎﯾﻪﯼ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺗﻮ ﮔﻮﻝ              ﭘﺲ ﺗﺮﺍ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﻧﮓ ﻏﻮﻝ

ﻏﻮﻟﺖ ﺍﺯ ﺭﻩ ﺍﻓﮑﻨﺪ ﺍﻧﺪﺭ ﮔﺰﻧﺪ                 ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺍﻫﯽﺗﺮ ﺩﺭﯾﻦ ﺭﻩ ﺑﺲ ﺑُﺪﻧﺪ     (بیت ۲۹۵۱تا۲۹۶۰ دفتر اول)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۶۴] منظور از حکیم کسی است که اسرار حقیقت را می داند و مشکلات معنوی را برطرف می کند.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

[۶۸] آفتاب: کنایه از شخصیت معنوی .

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۶۹] ﭼﻮﻥ ﻫﻼﻟﯽ ﻧﺎﺯﮎ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽ‌ ﺷﺪ ﻭ ﻧﻤﯽ ‌ ﺷﺪ . ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺒﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﯿﺴﺖ .

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۷۰] هر چه در این جهان واقع می شود نتیجه ی اندیشه ها و جریان های ذهنی است.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۷۴] حاجب: نگهبان.                        

ﻓﺎ : ﺣﺮﻑ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﺎ ﻭ ﺑﻪ . ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺭﻓﺖ .

ﺗﻮ ﺯ ﺩﻭﺭﯼ ﺩﯾﺪﻩ ‌ ﺍﯼ ﭼﺘﺮ ﺳﯿﺎﻩ                  ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﻓﺎ ﭘﯿﺶ ﻧﻪ ﺑﻨﮕﺮ ﺳﭙﺎه          بیت ۴۲۶۴ﺩفتر ﺳﻮﻡ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[۷۵] ﺑﺤﺮﯼ : ﻣﻠّﺎﺡ، ﺩﺭﯾﺎ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﺍﻫﻞ ﺩﺭﯾﺎ ﮐﻪ ﺷﻨﺎ ﻭ ﻏﻮّﺍﺻﯽ ﻣﯽ‌ ﺩﺍﻧﻨﺪ .

ﺍﯾﻦ ﺧﻤﻮﺷﯽ ﻣﺮﮐﺐ ﭼﻮﺑﯿﻦ ﺑﻮﺩ                   ﺑﺤﺮﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﺸﯽ ﺗﻠﻘﯿﻦ ﺑﻮﺩ           ﺩفتر ﺷﺸﻢ

ﺁﺷﻨﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ : ﺷﻨﺎﮔﺮ ﻣﺎﻫﺮ

ﻫﯽ ﺑﯿﺎ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﯽ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺸﯿﻦ               ﺗﺎ ﻧﮕﺮﺩﯼ ﻏﺮﻕ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺍﯼ ﻣَﻬﯿﻦ ‌

ﮔﻔﺖ ﻧﯽ ﻣﻦ ﺁﺷﻨﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ                ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺷﻤﻊ ﺗﻮ ﺷﻤﻊ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻢ      ﺩفتر ﺳﻮﻡ

مردان حق، جان هاشان به همدیگر پیوسته است.

جان گرگان و سگان هر یک جداست               متحد جان های شیران خداست

صفحه ی قبل                                                                                                                                        صفحه ی بعد

  • ✍️ پسر کوهستان

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
آب حیات

پسر کوهستان
هادی غفاری
اَو حیات : آب حیات

ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎﻫﺎ ﺷﻮﻡ،
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ،
ﺍﻭ ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎﺳﺖ؛
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻭ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﯽ ﺛﻤﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺧﻠﻖ ﮔﺮگ هاﯼ ﻫﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ، ﻫﻮﻝ ﻭﮐﯿﻨﻪ ﺑﺮ ﺳﺮﻡ ﺑﺎﺭﺩ،
ﺗﻮ، ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ ﺁﺳﯿﺐ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﯽ،
ﺍﯼ ﭘﻨﺎه گاﻩ ﺍﺑﺪﯼ ! ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻫﯽ ﻫﺎ ﺷﻮﯼ ...

دکتر علی شریعتی

طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب